ایران به خزانه طلایی آسیا وصل شد
با گسترش همکاری‌های ریلی میان ایران و قزاقستان، مسیر جدیدی برای ترانزیت کالا از آسیای مرکزی به آب‌های آزاد در حال شکل‌گیری است؛ مسیری که می‌تواند نقشه تجارت منطقه را دگرگون کند.
به گزارش پایگاه خبری خبربین آنلاین ،نشست اخیر مدیرعامل راه‌آهن ایران با هیئت حمل‌ونقل قزاقستان، نقطه عطفی در توسعه روابط دو کشور در حوزه لجستیک و ترانزیت به شمار می‌رود.
قزاقستان به دلیل ذخایر غنی نفت، گاز و معدن به خزانه طلایی آسیا مشهور است.جبارعلی ذاکری، معاون وزیر راه و مدیرعامل راه‌آهن، در این دیدار از ظرفیت‌های عظیم موجود برای افزایش حمل‌ونقل ریلی بین دو کشور سخن گفت و اعلام کرد که «با توسعه زیرساخت‌ها و هماهنگی‌های دوجانبه، امکان رساندن حجم مبادلات ترانزیتی به ۱۰ میلیون تن در سال وجود دارد.»در حال حاضر، تبادل ریلی میان ایران و قزاقستان از طریق مرزهای ریلی اینچه‌برون و سرخس انجام می‌شود. سال گذشته، ایران موفق شد ۵ میلیون تن بار بین‌المللی را از مسیر ریلی جابه‌جا کند و طبق برنامه‌ریزی‌ها، این رقم تا پایان امسال به ۸ میلیون تن خواهد رسید. اما آنچه این همکاری را خاص می‌کند، نه فقط رشد عددی، بلکه تحولات ژئوپلیتیکی و اقتصادی پس‌زمینه آن است.قزاقستان با قرار گرفتن در قلب آسیای مرکزی، پس از جنگ روسیه و اوکراین به یک کانون کلیدی برای ترانزیت کالا میان چین و اروپا تبدیل شده‌است. در همین حال، ایران به عنوان تنها کشور منطقه با دسترسی به آب‌های آزاد خلیج‌فارس و دریای عمان، برای کشورهای محصور در خشکی همچون قزاقستان، افغانستان، ترکمنستان و ازبکستان یک شاهراه حیاتی به‌شمار می‌رود.این دو کشور همچنین در چارچوب کریدور بین‌المللی شمال–جنوب (INSTC) همکاری نزدیکی دارند. قزاقستان در هر دو شاخه شرقی و میانی این کریدور نقش ایفا می‌کند. این کریدور، با اتصال بنادر جنوبی ایران به روسیه، هند و حتی اروپا، فرصتی بی‌نظیر برای تنوع‌بخشی به مسیرهای تجارت جهانی فراهم می‌آورد.
در همین راستا، ایران از آمادگی خود برای ترانزیت گندم و سایر غلات قزاقستان به مقصد خلیج‌فارس خبر داده و همچنین بر اجرای تعرفه‌های توافق‌شده با پنج کشور عضو جامعه کشورهای مستقل (CIS) تاکید کرده است؛ اقدامی که می‌تواند منجر به تثبیت و تسهیل جریان‌های تجاری در منطقه شود.
چشم‌انداز همکاری‌های ایران و قزاقستان در حوزه ریلی، فراتر از مناسبات دوجانبه است. این همکاری‌ها می‌تواند بنیان‌گذار یک مسیر ترانزیتی پایدار، ایمن و اقتصادی باشد که هم منافع کشورهای مبدأ و مقصد را تأمین می‌کند و هم به تقویت جایگاه ژئو‌اکونومیک دو کشور در نقشه حمل‌ونقل بین‌المللی منجر خواهد شد.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.