خبربین آنلاین ، صفورا طالب زاده| یک سال از روزی که کشور با خبر شهادت فرماندهان نظامی غیور و چند تن از دانشمندان هسته ای خود بیدار شد، گذشت، یکسال از آغاز جنگ تحمیلی دوم گذشت ولی هنوز هم سنگینی آن لحظات در ذهن مردم باقی مانده است، روزهایی که با سرعتی تلخ و غیرمنتظره آغاز و در مدت کوتاهی، فضای کشور و منطقه را درگیر اضطراب، نگرانی و اندوهی عمیق کرد و این را ثابت کرد که دشمن چقدر وقیح و بی رحم است که حتی به کودکان بیگناه هم رحم نکرد.
چه بسیار از کودکان، زنان و مردانی که بی گناه به شهادت رسیدند، افرادی که هر کدام خانواده، آرزو و آینده‌ای ناتمام داشتند، مادرانی که چشم‌انتظار بودند، فرزندانی که پدر یا مادرشان را دیگر ندیدند، و خانه‌هایی که سکوت پس از رفتن عزیزانشان، سنگین‌تر از هر صدایی بود و چه فرماندهانی که سال‌ها از عمر خود را در مسیر مسئولیت، خدمت و مأموریت‌های دشوار سپری و در نهایت جان خود را فدای کشور کردند.
پایان آن دوازده روز، پایان درد نبود؛ شروع آتش بس نیز پایان جنگ نشد. آنچه از آن روزها ماند، بیش از هر چیز، یک حقیقت ساده اما عمیق است و آن اینکه جای خالی این شهدا پر نمی‌شود ولی یاد و خاطرشان تا قیامت در دل ها باقی میماند.