به گزارش پایگاه خبری خبربین آنلاین ،صدا، حاصل ارتعاش ذرات در محیطی مانند هوا، آب یا جامدات است. این ارتعاش‌ها به‌صورت موج صوتی منتقل می‌شوند و به گوش ما می‌رسند. اما در فضای بیرونی زمین—جایی که خلأ تقریباً کامل وجود دارد—هیچ‌گونه مولکولی برای انتقال این ارتعاش‌ها وجود ندارد.
به‌عبارت ساده‌تر، فضا فاقد «رسانه‌ی صوتی» است؛ بنابراین اگر فضانوردی در خارج از سفینه‌ی خود فریاد بزند، حتی اگر همکارش در فاصله‌ی چند متری باشد، هیچ صدایی به او نمی‌رسد.
این ویژگی عجیب، باعث شده‌است که ارتباط در فضا کاملاً وابسته به امواج رادیویی باشد؛ امواجی که برخلاف صوت، نیازی به محیط مادی برای انتقال ندارند و می‌توانند در خلأ حرکت کنند. فضانوردان با استفاده از فرستنده‌ها و گیرنده‌های رادیویی در لباس‌های فضایی خود، با یکدیگر و با مرکز کنترل زمینی در تماس هستند.
جالب است بدانید که حتی برخورد اجرام آسمانی، انفجارهای کیهانی یا فوران‌های خورشیدی نیز در فضا بی‌صدا اتفاق می‌افتند. تنها زمانی که این امواج به جو زمین یا ابزارهای علمی برسند، می‌توان آن‌ها را به‌صورت صوتی شبیه‌سازی کرد.
این سکوت عمیق، یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد فضاست که آن را هم مرموز و هم باشکوه می‌سازد. شاید به همین دلیل است که بسیاری از فضانوردان، نخستین تجربه‌ی حضور در فضا را «سکوتی سنگین و فراگیر» توصیف کرده‌اند؛ سکوتی که نه از جنس آرامش، بلکه از جنس عظمت و بی‌کرانی‌ست.
انتهای پیام/